EN / SLO

Ineke Holzhaus

Nizozemska, 1951

Ineke Holzhaus dela kot gledališka igralka in režiserka ter pripravlja radijske oddaje o literaturi za nizozemski državni radio. Dolga leta je brala nizozemske prevode poezije na mednarodnih pesniških festivalih, mdr. v Rotterdamu in Maastrichtu. Napisala je več dram in radijskih iger ter učila ustvarjalno pisanje na Nizozemskem, v Belgiji, Veliki Britaniji in Južnoafriški republiki. Prevaja drame in pesmi iz angleščine, nemščine in italijanščine. Pesniške zbirke: Hond in Pompeď, Tegenlicht and Elektra, bij Wagner & van Santen.

A poem about Škocjan Caves

Skocjan

Ik ging luisteren naar de rivier
hoe het met hem ging na de regen

hij bruiste zich de grot in waar we
gisteren nog in hoge kamers zwegen
achter voiles van sediment, met
onvaste tred van woorden en wijn.
Dante en Euridice liepen mee
naar het sopraangroen van de uitgang.

Nu wilde het water zijn
zonder ons
wild en alleen.

ENGLISH:
Skocjan

I went to listen to the river
how it felt after the rain

it fizzed itself into the cave where only
yesterday we were so silent in the high
chambers, behind veils of sediment
unstable from words and wine.
Dante and Euridice came along
to the soprano-green of the exit.

The water now longed to be
without us
wild and alone.

--------------------------------------------------

Door de polder

Ik wil je, wil je, wil je wel beminnen, polder -
gewassen, dwarse vlaggen, helse kleurencellen
jullie jagen hartshelften aan, snelheid maak ik
door weggepompt water, fluor braken, gif maken
jullie, koelen je gepoederde ziel lampzwart  
langs roekeloze vaarten, lichtdrinkers, bloei
maar onbeschadigde lekkerbekken, tulpentuilen,
tot de boerenkoppensneller je kledderige stengel
plet, eetbare delen mechanisch in schel bedrukte
kratten rond de aardkloot vliegen, hoog over je heen.


ENGLISH:

Through the tulip fields

Ah! Will you, will you, will you, all be mine, polder-
harvest, perverse flags and hellish colour cells.
You made the heart’s haft hunt, as I sped faster
through the pumped-out not water. Fluor-breathers,
you make poison, cover your souls with lampblack powder,
along inert, riskless waterways. Light drinkers, bloom
your immaculate lipsmacking mouths, you lovely bunch,
until the killer horticulturist crushes your stems
and your edible parts, mechanically shipped in
gaudy crates around this earth-clod, fly high over your heads.

Translated by John Davies


Binnentuinen

Het bed is onder het raam gezet, glas golft, vitrage
ademloos, warmte duwt zich de tuinen in, wie krijst,
- een man driehoog smeert schuim op zijn silhouet
een vrouw weegt haar borsten, legt ze in een korset - .

Gewichten hangen verscholen aan hun touw geknoopt,
iemand spant gitaarsnaren; honderd slagen geborsteld,
gebogen naar de zwaartekracht, in de hoek van de kamer
staat nog het poppenhuis, ligt ze met ogen naar boven

raam opengeschoven, loomte wandelt het platteland
van haar buik in, vertakt zich, ze vangt de gloed tussen
haar benen, de andere hand steekt ze onder vezelhout,
tilt de avond op, haar pols klopt, er kan iets breken.


Organza
       Voor Ella

1.
 Thanatos

Hij draagt je dagelijks lichter naar het ravijn,
 tovert merg uit je wervels, ellepijp, bekken,
  - de woorden alleen al, - longen, lymfe, hart,
  je zachte holten raken vol razend weefsel,

 je ontsnapt, je sopraan omsingelt hem, fijner
 spinrag versiert je vuurogen, - papaverkooltjes,-
 wanneer je tégenlacht onder troostende wimpers,

 kracht maakt in je lenige vingers, parelmoeren
 knopen vasthoudt aan je vest, ‘luchtige dracht
 voor de komende maanden,’ toon je me koket.

 Je laat de verkoren amuletten draaien, streelt
 de golvende kant van de weekdieren schelp,
 voelt zeeslag, schommeling aan de losse draad:
 paars, wit, roze, aquamarijn. Dat hij weggaat.


2.
Koffiekopjes

In je wandeling vertraagt zich de aangezegde
tijd, van de bank naar het aanrecht,
naar het raam waar een ijzeren bed staat,

ontijdig bezorgd - de verzekeraar heeft dat
in zijn kantoor geregeld – voor het laatste kijken
naar je bruine Lethe van alledag, de Zaan,
of naar je handen op het laken tot ze loslaten.

Wij zwijgen over de toekomende tijd, jij telt hem
niet, draagt met vast gebaar koffiekopjes aan;
vliesdunne kletskoppen van de banketbakker
houden zich in beweging op een glazen schaal.


3.
Familieportret


Toen moesten we een foto nemen,

verzamelden ons feestelijk om blauw
geaderde kaas, gefileerde vis onder citroen,
taart toe, room, chocoladesnippers met
af en toe een druppel zout uit een oog.

Je soortelijk gewicht veranderde, maar
wij aten de dood de deur uit, boter, brood,
alleen de fruitschaal sloeg alarm met zijn
vroeg zomerse kleuren. We groepeerden

ons, verstrengelden armen, wierpen schaduw,
dat je niet uitgeknipt kon worden, een gat
gestanst voor het jurkje van een aankleedpop.

‘Het was een mooie dag,’ zei je, ‘dank je wel,’
wij werden later digitaal bewerkt tot glimlach.


4.
Klein concert

De vrouwen die nog meisjes zijn, spelen
je Schubert toe, betasten elkaar met hun ogen,
oren, dwaze paardenstaarten springen op,

Der Hirt auf dem Felsen verweeft zich met
je lichtend haar, aangeblazen wolkenlucht.

Adellijk wandel je verwonderd door de dagen
van respijt, de meisjes weten van niets,
middelaars van een hemel, plooien vochtig hun
lippen, worden sterfbaar in jouw gezicht, zo

wij allen. Finale, applaus, het waait om je heen,
je draait je om, het lied vlamt op in je wangen.


5.
Eu Thanatos

Los in hun blad moeten papavers
waaien in koortsige dalen, tegen
bewapende heuvels. Mannen
met mutsen bieden grondstof aan
voor je druppelend slaapkruid.

Je wilt de woorden in vorm
houden, je tong besturen,
een rechte lijn lopen, maar  
bergwind blaast door je ogen, er
glijden korrels taal op schoot.

Je vingers houden het fluweellint
van de strik genadeloos vast, je
trekt de knoop open, stof laat los,
zijde, taft, crêpe chiffon, organza.


Bed in Frankrijk
bij een schilderij van Dirck Nab

Koper raakt de lakens
onder een verlaten sprei
het bed staat hoog op poten
ramen zien uit naar de tuin
waar het paar verdwenen is
ochtend, zomer.

Zij lag op bloemmotieven
helderrode plooien, haar benen
ernstig uit elkaar, ze zou met huid
en losse haren horen bij
de staande man die boog, knielde
tot ze haar ogen sloot -

tanden botsten voor ze elkaar
beten, stootten
ze vroeg hem om zijn ziel
die hij niet wilde geven
en hij sloeg neer in haar
wat hij had opgewekt,

zij greep haar onderjurk
en schoenen, liet hem in bed
en heeft de nacht teruggenomen.


Wespen

De wespen waren vuil dit jaar, men
wapende zich. Gasten betraden het huis

aten mee aan tafel, lieten beslapen
beddengoed na, een stuk bagage, men reed
meerstemmig weg in volgepakte wagens.

Op het zomerkussen ligt wat al gestorven is
wimpers, haren, stof, we stoten
droge cellen af, tot op de bleke huid.

Je slaapt nog, onzichtbaar, uit de lakens
steekt een blote voet, sterflijk ding, ook
in jou kan iets stuk. Ik bezweer

dit jaargetij, raap aangevreten fruit
sla wespen weg, leg woorden bij je neer.

 
Voor H.

Dichter bij de dood
kon je niet komen,
je bood je aan,
je opende je mond.

Zo moest je wel
genomen worden,
bestond nog even,
klein, mager,
je lichaam,
zo zat je aan bij
oude bondgenoten
gebogen
in hun theater van lava.

Onder de as van je leven
bedolven zong je
jouw laatste strofe,
legden wij je later,
toen je was gevonden,
in natte grond.


ITALIANO:

VICINO

Per H.


Più vicina alla morte,
non potevi arrivare
ti sei concessa,
hai aperta la bocca.

Poi non potevi
che essere abbracciata,
visse ancora un attimo,
piccolo, scarno,
il tuo corpo,
poi ti sei seduta al banchetto
con i tuoi vecchi compagni
chinata
nel loro teatro di lava.

Travolta dalle ceneri
della tua vita cantavi
la tua ultima strofa,
ti abbiamo deposta,
dopo averti trovata,
nella terra umida.

Traduzioni di Sabrina Corbellini

*

In de kamer waar je bent verdwenen
blijft een schaduwkamer achter.

IJskast televisie op de muur
zonder ijskast televisie in de kamer.

Op het bleke linoleum nog brieven
die je achterhaalden, als door jou
geschreven lieven waren overleden,

keerden bij je terug. Leven, elke dag
beschreven, moest opnieuw worden gelezen.

Nu de kamer is ontheven
van de dingen die je omringden,

vouw ik woorden dicht in lichte dozen,
bewaar zo wat je hebt geschreven,

kan jouw schaduwschrift niet lezen.


ITALIANO:

*

Nella stanza dove sei scomparsa
rimane una stanza d’ ombra.

Frigorifero televisione contro la parete
senza frigorifero televisione nella stanza.

Sul pallido linoleum ancora lettere
che ti raggiungevano, quando gli amati che tu
avevi scritto erano morti,

ritornavano da te. Vita, descritta
ogni giorno, doveva essere letta di nuovo.

Ora che la stanza si è liberata
delle cose che ti circondavano,

ripiego le parole in scatole leggere,

conservo quello che hai scritto,

non so leggere le tue parole cifrate.

Traduzioni di Sabrina Corbellini


 
***

Waar wordt verdriet gemaakt, in
traanbuizen of in de ruggengraat die
met vertakt gewei tot in de vingertoppen reikt
wanneer zij aardappel, tomaat of prei beroeren.

Vooral in supermarkten overval je mij
met je afwezigheid, hang ik verzwaard
op winkelwagens, verdwaal in het gemis
tussen de schappen waar bestaan zo eetbaar is
dat het jou niet gegeven was daartussen
te verkeren. Woorden, vaak losgeweekt
van hun betekenis, hebben je alleen omgeven.

Dat ik nu schrijf wat jij niet hebt geweten
dat woorden zonder aards bedrijf zichzelf
vergeten, heb mededogen. De kassa rinkelt kaas
en vis tot in jouw hemel die nu spraakloos is.


ITALIANO:

*

Da dove scaturisce la tristezza, nei
condotti lacrimali o nella spina dorsale che
si irraggia come le corna di un cervo fino ai polpastrelli
quando toccano patate, pomodori e porri.

Soprattutto al supermercato mi assale
la tua assenza, mi sostengo appesantita
ai carrelli, mi perdo nella tua mancanza
tra gli scaffali dove l’ esistenza è così commestibile
che non ti era dato di
viverci. Parole, spesso dissolte
dal loro significato, ti hanno solo circondato.

Perdonami, che adesso io scrivo ciò che tu non hai saputo
che le parole senza esistenza terrena
si dimenticano di sè stesse. La cassa batte formaggio
e pesce fino al tuo cielo che ora tace ammutolito.

Traduzioni di Sabrina Corbellini



G.H. Breitner 1857-1923
Tweekinderen in het duin, Teylers Musem Haarlem

Op karton


Tot tranen toe geroerd in deze sepia zaal
heer meester schilder G.H. Breitner,
bij uw twee kinderen in het duin, het één
in donkerblauw, fluweel of corduroy

doe voor de schrale wind je hoedje op

het spierwit kraagje losgeknoopt eerst
van de jurk, apart gewassen, buigt zich
voorover, zoekt, vindt iets met een hand
van weinig verf, naast het andere dat in
roze is en rood, maar wel heeft ze wollen
blauwe kousen aan. Zij ook met hoed

om de felle zonnestralen

         en dichte schoenen op het strand
dat u met losse streken heeft geschilderd op
de duistere ondergrond, lagen sneeuw over
een bouwput in de stad, witte geulen waar
het water glimt, als de strikken van dit kind.

beloof me

Zouden het zusjes zijn, hier met dezelfde
streken oker te spelen gezet, in de voorgrond
is de figuur groter, ouder misschien of lijkt
het zo in een vertekend perspectief.

beloof me dat je haar hand vasthoudt

Worden ze dienstboden later die gearmd
met schorten op de brug vergroot uit hun lijst
breken, de kijker bedelven onder hun portret

Links kijken en rechts en links en dan pas

of vrouwen met gesteven rokken op de pont
over het IJ, krijgen ze misschien zo’n warme  
dijen dat u ze ontkleed moet neerleggen
voor het raam op brokaten gouden kussens.
Heeft zij wel haar kousen aangedaan

Zusjes die onschuldig schelpen zoeken
wil ik, langs de zwevende zee in de hoek
van het schilderij, gestold in teder koloriet
bevrijd van angst voor het almachtig oog en
voor elkaar; dat de ene de zee in zal lopen,
de ander niet, haar los zal laten die zich
vastklampt, met stenen in de jaszak door
geulen gaat en het schurend water omarmt.

jij zorgt ervoor dat ze op tijd naar huis komt

Op uw klein karton met olieverf is strand
een wijds gebied, zijn de meisjes zoals ik
ze wil onthouden, lief spelend anders niet.



ITALIANO:

*

G.H. Breitner (1857-1923)
Due bambine tra le dune, Teylers Museum Haarlem

Cartone

Commossa fino alle lacrime in questa stanza color seppia
signor maestro pittore G.H. Breitner,
dalle sue due bambine tra le dune, una
in blu scuro, velluto o a coste

mettiti il cappellino per ripararti dal vento

il collettino candido prima sbottonato dal
vestito e lavato separatamente, si piega
in avanti, cerca, trova qualcosa con una mano
di poca vernice, vicino all’ altra in
rosa e rosso, ma con calzettoni
di lana blu. Anche lei con un cappello

per proteggerti dal sole

e scarpe chiuse sulla spiaggia
che lei ha dipinto con pennellate leggere
su sfondo scuro, strati di neve
sul cantiere in città, gole candide dove
l’ acqua riluce, come i fiocchi di questa bambina.

promettimi

Saranno sorelle, qui con le stesse
pennellate ocra messe a giocare, la figura davanti
è più grande, forse più adulta o forse soltanto
una prospettiva distorta.

promettimi che le dai la mano

Diventeranno cameriere che abbracciate
sul ponte con i loro grembiuli ingrandite rompono la
loro cornice, e travolgono lo spettatore sotto il loro ritratto

guarda prima a sinistra e poi a destra e soltanto dopo

o donne dalle gonne inamidate sul traghetto
sull’ IJ, le loro cosce così accaldate
che lei dovrà metterle svestite
alla finestra su cuscini dorati di broccato.

si è messa le calze pesanti

Voglio sorelline che innocenti cercano
conchiglie, lungo il mare sospeso nell’ angolo
del quadro, coagulate in un tenero colorito
libere dalla paura dell’ occhio onnipotente e di
loro stesse; che una si incammini nel mare,
l’altra no, lascerà andare quella che si
avvinghia, con pietre nelle tasche si muove
tra le gole e abbraccia l’ acqua che graffia.

fai in modo che torni a casa in tempo

Sul suo piccolo cartone dipinto ad olio la spiaggia
è un territorio sconfinato, le bambine sono come
voglio ricordarle, tutte prese dal gioco e nient’ altro.

Traduzioni di Sabrina Corbellini


 
Peterselie

Vannacht geen bericht uit het onderaardse
herschik het verlies, peterselie in groen glas
pluksel met de smaak van schoonheid
gekarteld in laag licht op een vol aanrecht.

Verlaat de ontslapenen, hier staat een koe
met warmwaterogen, zij toont het blonde
vel aan de wind, legt een slordige wereldkaart
in haar wol, de hond strekt zijn poten, duwt
harige warmte tegen de grond. Verruil
het schimmenrijk voor wat zich krullen
laat, kruiden, opperhuid, koeienbuik.


ITALIANO:

Prezzemolo

Stasera nessuna notizia dalle viscere della terra
rimetti in ordine l’ assenza, prezzemolo in un bicchiere verde
mazzetto con il sapore della bellezza
dentellato nella luce bassa su un ripiano affollato.

Abbandona i dormienti, qui c’ è una mucca
con caldi occhi acquosi, che mostra la pelle
bionda al vento, un mappamondo impreciso
sulla sua lana, il cane stiracchia le zampe, spinge
calura pelosa nel suolo. Lascia
il regno delle ombre per le cose che si arricciano,
erbe, pelle, ventre di mucca.

Traduzioni di Sabrina Corbellini


Nationaal Museum in Sarajevo
2009

De suppoost in het museum zwijgt zich
- haar schort wit als in een ziekenzaal -
tussen grafstenen en sarcofagen
het duister in om licht aan te maken.

Mocht ze breien ze zou steken tellen –
thuis is te doen, strijken, kip braden
rekeningen, hier staat de lucht zo stil
bij Griekse vazen en Romeins mozaïek.

Weer soldaten in de botanische tuin,
deuren slaan, galmende gang, - geweer
op haar borst, kleren los, zijn geslacht een
wapen om je te, jou te - tot ze opstaat

zacht fluistert met andere vrouwen
- crêpezolen piepen op marmer, licht uit –

ze wachten op stoelen de voetstappen af.


ČESKY:

Národní muzeum v Sarajevu; 2009

Průvodkyně v muzeu tiše
- její zástěra bílá jako v nemocničním sále -
mezi náhrobky a sárkofágy
jde do tmy rozsvěcovat světla.

Pokud by uměla plést mohla by počítat očka –
doma je plno věcí, které je třeba udělat, vyžehlit,
upéct, zaplatit účty, zde vzduch stále jen stojí
mezi řeckými vázami a římskými mozaikami.

Znovu vojáci v botanické zahradě
dveře prásknou v dunivé hale – zbraň  
na její hrudi, oblečení se odhaluje, jeho pohlaví
zbraň znamenající udělat, udělat – než ona vstane

zašeptá jemně druhé ženě
- závoj gumy piští na mramoru, světla pohasínají -

sedí ve svých židlích čekajíce na kroky.

Přeložila Irena Šťastná


ENGLISH:

National Museum in Sarajevo
2009

The attendant in the museum silently
- her apron white as in a hospital ward –
between tombstones and sarcophagi
goes into the dark to lighten the lamps.

Could she knit she would count stitches –
at home there are things to do, ironing,
roasting, paying bills, here the air stands still
among Greek vases and Roman mosaics.

Again soldiers in the botanical garden
doors slam in the resounding hall – a gun
on her chest, clothes open, his sex
a weapon meaning to, to – till she gets up

whispers softly to the other women
- crêpe rubber squeaks on marble, lights dim -

they sit in their chairs waiting for footsteps.

 

Vliegengordijn
San Marco La Catola


Komt er een hand binnen, draait het snoer zich
om, rilt, de pols zet het volle gordijn in beweging;
hier is de man -hier bén ik dan - slaat op de borst van
een kameraad, betast zijn maag hoe de maaltijd viel.

Foto’s dragen hoeden, de snoeren, spiralen twisten,
zo glijdt waanzin langs een striptease heup, nog
een man steekt zijn arm erdoor, pad jaagt over
bergen, springtouwen slaan de lucht, slaan elkaar.

Hoe is de dag, dit is de dag, hier ben ik, ik ben hier,
hoe staat het leven. Kralen scheiden hitte en koelte,
binnen wacht de tandenloze, zit in lood gegoten,
veelt het licht niet, houdt zich vast aan zijn glas.

Straks zijn ze stil, schuiven wolken over het land,
gaat hij voor in het sterven, heffen handen hun hoed.

 

ITALIANO:

La zanzariera
San Marco La Catola

Sbuca una mano, la corda gira su
se stessa, vibra, il polso agita la tenda;
eccolo l'uomo – eccomi qua – batte il petto a
un compagno, gli tasta la pancia se il pranzo è andato giù.

Le foto portano cappelli, le corde vorticano, s'attorcigliano,
così scivola la follia sui fianchi allo striptease, un altro
uomo infila dentro le braccia, serpentina di un sentiero
di montagna, corde che battono l'aria, battono l'una sull'altra.

Come ti gira, ora sì che la spacca, eccomi qua, sono qua io,
come tira la vita. Tra l'afa e il fresco una corda di perline,
dentro l'uomo sdentato aspetta, seduto in uno stampo di piombo,
non può soffrire la luce, si puntella al bicchiere.

Poi, sarà di nuovo silenzio, le nuvole scivoleranno sul paesaggio,
sarà il primo a morire nel bar, le mani leveranno i cappelli.

Traduzioni di Roberto Nassi

Literarno društvo IA

8. pesniškoprevajalska delavnica Zlati čoln 2010

8. mednarodna pesniškoprevajalska delavnica Zlati čoln

"SAVE LEAD-POISONED CHILDREN OF KOSOVO"
Peticijo lahko podpišete tukaj

FILM BOJANA BRECLJA: Golden Boat 2010 from Bojan Brecelj on Vimeo.

ODMEVNOST DELAVNICE V MEDIJIH na spletu

Dnevnik, 18. 9. 2010

Primorske novice, 16. 9. 2010

Večer, 27. 9. 2010

La poesia e lo spirito, 28. 9. 2010

Tvar, 21. 10. 2010

Portal české literatury, 8. 11. 2010

Czech literature portal, 1. 12. 2010

 

PROGRAM

Nedelja, 12. september
19.00 – pozdravna večerja

Ponedeljek, 13. september
9.30 – začetek delavnice
13.00 – kosilo
19.30 – večerja

Torek, 14. september
9.30 – delovni sestanek
13.00 – kosilo
14.30 – obisk jame
19.30 – večerja

Sreda, 15. september
9.30 – delovni sestanek
13.00 – kosilo
15.00 – izlet po okolici
19.30 – večerja

Četrtek, 16. september
9.30 – delovni sestanek
13.00 – kosilo
18.30 – večerja
20.00 – branje v Škocjanu

Petek, 17. september
9.30 – delovni sestanek
12.30 – kosilo
14.00 – odhod v Ljubljano
19.00 – branje v Cankarjevem domu

Sobota, 18. september
9.30 – pogovor o prevajanju
13.00 – kosilo
15.00 – obisk Tomaja
19.00 – večerja

Nedelja, 19. september
odhod po zajtrku

Vsi programi so javni. Vstop je prost.

***

Kandidat za Nobelovo nagrado Paul Polansky, vodilni nizozemski pesnik Willem van Toorn, legenda hrvaške rokovske in gledališke scene Tahir Mujičić, vodilna finska mednarodna borka za pravice žensk Vilja-Tuulia Huotarinen, mednarodno uveljavljena poljska slovenistka Agnieszka Będkowska-Kopczyk, edini slovenski postmodernist in sonetist Milan Jesih, pesnik in organizator literarnega dogajanja v južni Angliji John Davies, irski pesnik Knute Skinner, vodilni italijanski pesnik srednje generacije Roberto Nassi, italijanska naveza, ki pomeni novo obliko sodelovanja z našimi zahodnimi sosedi v okviru skupnosti Alpe-Jadran, nova generacija slovenskih pesnic (Radharani Pernarčič, Tina Kozin, Tatjana Jamnik), Slovanski most, nadaljevanje programov iz prejšnjih let v okviru Foruma slovanskih kultur (Irena Šťastná, Michał Kopczyk), zahodnoevropski, srednjeevropski, slovanski trikotnik, povezovanje manjših in večjih evropskih literatur na vzhodu in zahodu, soorganiziranje festivalov, simpozijev, srečanj, delavnic in oblikovanje sodobnega literarnega vozlišča v Škocjanu in mednarodnega uveljavljanja poezije v izvirnikih in prevodih. Po uspešni uveljavitvi Kosovela v Veliki Britaniji in ZDA bosta kmalu sledila nova monografija v poljskem jeziku in mednarodno uveljavljanje novega vala slovenskih klasikov (Cankar, Strniša, Detela).  

Zlati Čoln 2010