EN / SLO

Willem van Toorn

Nizozemska, 1935

Rodil se je v Amsterdamu. Od leta 1959, ko je izšel njegov prvenec, novelo Eksplozija, je objavil  več romanov in zbirk kratkih zgodb, pesmi in esejev, v katerih ima pogosto pomembno vlogo pokrajina. Eden njegovih najbolj znanih romanov na Nizozemskem je De rivier (Reka, 1999), ki se dogaja v Amsterdamu pod nemško okupacijo med drugo svetovno vojno. Njegove zadnje knjige so: De hofreis (The Voyage to the Court, pesmi 2009) in De geur van gedroogde appels (De geur van gedroogde appels, kratke zgodbe 2010). Van Toorn je tudi prevajalec, med drugim pesmi Cesareja Paveseja in Franca Loija iz italijanščine, proze Johna Updika, E. L. Doctorowa in Christopherja Isherwooda iz angleščine, in proze Franza Kafke iz nemščine.

Een kraai bij Siena

Hoe een kraai vliegt over de heuvels
bij Siena: een verkreukelde zwarte lap
boven het koperen landschap.
Werkt zich rot, denk je van onderaf,
met die averechtse vleugels.

Door de kijker zijn slimme snavel,
zijn eigenwijs hoofd: hij lapt
het toch maar. Niet de begaafde
vlechtwerken boven de stad
van de zwaluwen – hij blijft een aardse

zitter, die heeft gedacht:
waarom zij wel verdomme? en is opgestegen
om zich verbaasd te begeven
naar dit veel te grote blauw.

Hoe zich deze woorden bewegen
ongeveer van mij naar jou.


ITALIANO:
 
Una cornacchia presso Siena

Come una cornacchia vola tra le colline di Siena
- un nero straccio gualcito
su un pasaggio di rame.
Ci sembra faccia fatica,
dal basso, con quelle goffe ali.

Nel cannocchiale, il suo becco scaltro,
la testa caparbia: il volo
le riesce. Non trame eleganti
di rondini sopra la città
è un essere

terrestre ed ha pensato:
dio, perché lei sì? E si è levata
in volo incantata
da quell’azzurro troppo vasto.

Così si muovono queste parole,
forse, da me a te.

Traduzione da Franco Loi

 

In memoriam

Ik droomde dat je naast me lag vannacht.
Je was al ziek. Je zei: tot in mijn merg
ben ik van dood. Vind je het erg
dat je niet in me kunt? Hou me maar zacht

tegen je aan. Ik zei: je was zo wit
en moe toen ik je zag – en dan onzicht-
baar in een kist waar ik het pad afging,
de regen en het dorp in. Wachtend gras

lag naast de kuil in zoden opgetast.
Hoe ben je dan weer hier. Je ze: ik wou
nog doen wat ik waarom had nagelaten:
praten met je in bed hoe levens praten.
Maar wat ik nu ben heeft geen taal bij jou.

Er was geen lamp. Hoe ik je dan toch zag.
‘k Viel in de droom in slaap. Je hield me vast.
Koud bleef de kamer tot ver in de dag.



ENGLISH:
 
In Memoriam

I dreamt that you were lying beside me last night.
You were already sick. You said: I am
of death to the bone. Do you mind you can’t come
in me? Just hold me gently close beside

you. Ik said: when I saw you, you were so white
and tired – and then invisible, hidden from sight,
in a coffin where I walked down the path,
into the rain and the village. Waiting grass

lay next to the hole, the turfs stacked in a pile.
How come you’re here again? You told me why:
I wanted to do what I had left undone, to lie
beside you in bed and talk together as life.
But what I am now speaks no language we share.

The light wasn’t on. So how could I see you there?
I fell asleep in my dream. While you were hold-
ing me tight. Late in the day, the room was still cold.

Translation by Francis R. Jones



V SLOVENŠČINI:

In memoriam

Sanjal sem, da si ponoči ležala ob meni.
Bila si že bolna. Rekla si: do kostnega mozga
je v meni smrt. Te moti, da
ne moreš priti vame? Nežno me drži

tesno ob sebi. Rekel sem: bila si tako bela
in utrujena, ko sem te videl – in potem nevidna –
ko sem hodil v dež v vas. Čakajoča trava

je ležala ob luknji naložena v rušah.
Kako, da si spet tu. Povedala si: hotela sem
narediti vse, zakaj sem odlagala:
govoriti s teboj v postelji kot govori življenje.
A to, kar sem zdaj, nima jezika do tebe.

Ni bilo luči. Kako sem te potem lahko videl.
V sanjah sem zaspal. Držala si me trdno.
Mrzla je ostala soba do daleč v dan.

Prevedla Hana Kovač


In memoriam

To noč sem sanjal, da ležiš poleg mene.
Že bolna. Rekla si,
da si mrtva do kosti. Ne zameri, če ne
prideš vame. Le nežno me objemi.

Prav, sem rekel, bila si bleda in
utrujena – potem pa, nevidna, skrita pred pogledi
v krsti, ko sem se v dežju po stezi spuščal
v vas. Kjer je ob izkopani luknji

čakala trava, v kosih, zloženih v piramido.
Kako se ti je uspelo spet vrniti? Povedala si mi, zakaj:
Hotela sem opraviti, kar je ostalo nedokončano. Ležati spet ob tebi
v postelji in se kakor živa pogovarjati.
Toda takšna kot sem zdaj, ne govorim najinega jezika.

Luč je bila ugasnjena. Kako sem te sploh videl?
V sanjah sem zaspal. Objemala si me, tesno.
In tudi pozneje, pozno popoldne, je v sobi še vedno vel hlad.

Prevedel Iztok Osojnik


Klaprozen

Als zaadstof aangewaaid van God weet waar
staan ze signaalrood wuivend in het veld.
Als vlinders, maar met wortels. Ongeteld
tussen brokken van zuilen bij Gortis, gepaard

aan Griekse doden die drieduizend jaar
geleden heen en weer schreven in steen:
boustrophedon. Minder ver heen
boven latere doden die, elkeen

onder zijn eigen kruis, in strikte banen
tot aan de horizon zijn neergelegd
bij Ieper, Passchendaele en Mametz.

Papierdun luchtig langs loopgraven.
Op autokerkhoven. Tussen vloeibladen
gedroogd in meisjesboeken. Op mest-
hopen, strodaken en, uit blik geslagen,
levenslang meegedragen op revers

van oude mannen – kreupele parade,
ieder jaar terug naar hun bloedeigen hel.
‘Modder en regen.’ Dood. O moeder. Aarde.


ITALIANO:

Portati dal vento come polvere, da Dio sa dove,
segni rossi che sventolano nel campo.
Come farfalle ma con radici. Innumerevoli
fra ruderi di colonne a Gòrtyn, accompagnati

da morti greci che tremila anni fa
hanno scritto qua e la su pietra:
boustrophedon. Meno lontano
sopra morti più recenti

che sotto la propria croce, in lembi precisi,
sono posati fino all’orizzonte
presso Ieper, Passchendaele e Mametz.

Fini, leggeri come carta lungo trincee.
Sui cimiteri delle automobili. Secate tra carte assorbenti
in libri per ragazze. Su concimaie,
tetti di paglia e, punzonati di latta,
portati a vita sui risvolti

di uomini vecchi – sfilata militare zoppa,
ogni anno di ritorno dal proprio inferno.
‘Fango e pioggia.’ Morte. O madre. Terra.

Traduzione da Paola Malavasi



Landschap met vader

Languit ben je de heuvels
geworden hier, de bruine
hellingen met stoppels van struiken,
de gladgewaaide breuken

in je voorhoofd van grijze steen.
Een okeren dorp in je wang.
De olijfgaard in je handpalm
groeit over je vingers heen.

Nu is het een warm seizoen
boven je voeten. Pluizige
wolken dragen koelte
aan voor de avond. Koerend
verbergen slaperige duiven
zich in de rand van je haar.

Als de regen komt deze winter
gaat je oog langzaam open:
een klare vijver in de droge
kom van de zomer. Kinderen
spelend voorovergebogen
kijken in je binnen.

Wat een verbaasd landschap. Vast
had je zelf ook niet gedacht
dat je zo stil was.


ENGLISH:

Landscape with father

Laid out you became the hills
found here, the brown
flanks with stubble, slopes of scrub
and the wind-smoothed creases

in your forehead of gray stone.
An ochre thorpe in your cheekbone.
An olive grove in the palm of your hand
grows over your fingers.

Now it’s a warm season
above your feet. Playful
clouds welcome the coolness.
of evening. Cooing
dovebirds sleepily nest
in the woodland of your hair.

As the rain comes this winter
it gets your eye lazily open:
here the clear water in the drought
that comes with summer. Children
spend hours pond-dipping
leaning over your lids.

What a surprise landscape. Had
you yourself ever thought you could be
that – so still at last

Translated by John Davies


Landscape with Father

Sprawled flat on your back
you’ve become the hills, the banks
of scrub and stubbly brown
here, the wind-smoothed cracks

in your forehead of greyish stone.
On your cheek an ochre village.
In your palm an olive grove
grows over your fingers.

Now the season is hot
above your feet. The fleecy
clouds will soon be cooling
the evening. Sleepily cooing
doves make their cot
in the eaves of your hair.

When the rain comes this winter, your eye
slowly opens: a clear
pool in summer’s dry
bowl. Children lean
over your lids and peer
playfully inside.

What an amazed landscape. Not
even you, I bet, could have thought
that you could be so quiet.

Translation by Francis R. Jones

 

V SLOVENŠČINI:

Pokrajina z očetom

Podolgem si tukaj
postal griči, rjavi
nasipi s strnišči grmičevja,
gladko spihane razpoke

na tvojem čelu iz sivega kamna.
Na tvojem licu vas iz okre.
Na tvoji dlani raste
oljčni gaj preko prstov.

Zdaj je topla sezona
nad tvojima nogama. Kosmičasti
oblaki prinašajo hlad
za večer. Gruleče
se skrivajo zaspani golobi
v obrobju tvojih las.

Ko bo to zimo pričelo deževati,
se bo tvoje oko počasi odprlo:
bister bajer v suhih
kotanjah poletja. Otroci,
igraje nagnjeni naprej,
zrejo vate.

Kako osupla pokrajina. Zagotovo
si tudi ti nisi bil mislil,
da boš tako tih.

Prevedla Tina Kozin


Sonsbeek, stereophotographie

Verglaasde lagen tijd achter elkaar,
troebel van afstand, zodat ik meer vermoed
dan zie: wegglippen van je voet
achter groen langs het pad, je haar
opgaand in gouden herfstdraden. Er moet
een hoek zijn die dit voorgoed leesbaar maakt.

Op deze ansichten nog tergend vaag:
De Belvédère. Op de Zwanenbrug.
Van Lorentz tot de grote Waterval
plekken vergaard. Maar ieder beeld wijkt terug
in dubbele onleesbaarheid. Er valt
geen leven te ontwaren n zoveel sepia.

Ik moet iets met mijn blik doen. Als ik staar
zonder verwachting klikt alles op zijn plaats.
Diepte. Het peilloos park haarscherp. Je staat
bij het Paviljoen. Voeten kuis naast elkaar.
Zes zilveren knopen aan je winterjas.
Je bontmuts op, een ernstig klein  gelaat
daaronder. Je handen op je rug.

Uitstapje van voor haast zestig jaar.
Daar staat het kind dat toen al in zich droeg
wat het niet kon vermoeden: het grote
meisje, de vrouw, de bruid, de moeder
die het zou worden. Adembenemend vergroot
zie ik de glimlach komen die je pas
weer had in de seconden voor je dood.


ENGLISH:

Sonsbeek, Stereo Photography

Layer after layer of vitrified time,
misted dim with distance so that I’m
surmising more than I see: your foot must be there,
hiding behind the plants by the path, your hair
blending with golden threads of autum. But where
is the angle from which this can be read for sure?

In photos still tantalisingly unclear:
On the Bridge of Swans. The Belvedere.
Assembled places, from Lorentz to the Great
Falls. But all the images retreat
in double illegibility. Here, between
all this sepia, there’s no life to be seen.

Maybe I need to change the way I gaze.
If I stare without expectation, it clicks into place.
Depth. Pin-sharp – the fathomless park.
Feet chastely together, you stand beside
the Pavilion. Six silver buttons shine
on your winter coat. A serious little face
beneath your fur hat. Your hands at your back.

Excursion, almost eighty years before.
I see the child who in her already bore
what she could not imagine: the big girl,
the young woman, the bride, the mother, all
she would be. So enlarged it takes my breath
away, I see the smile coming which you will
not have again till seconds before your death.

Translation by Francis R. Jones


V SLOVENŠČINI:

Sonsbeek, stereofotografija

Plast za plastjo ostekleneli čas
megleno tone v modrikasti daljini, da si
zamislim več, kot vidim: tam med rastlinami
ob poti je skrita tvoja noga, lasje ti
valovijo med zlatimi nitmi jeseni. Toda pod kakšnim
kotom lahko to zanesljivo razločim?

Na še vedno obupno nejasnih fotografijah:
Belvedere, Na labodjem mostu.
Povezani kraji, od Lorentza do Velikega
slapu. Toda podobe se izmikajo
dvojno nečitljive. V vsej tej
porjaveli barvi ni videti življenja.

Morda bi moral gledati drugače.
Če nič ne pričakujem, sedejo na svoje mesto.
Kot las jasna globina.– v brezdanjem parku,
z nogami spodobno skupaj stojiš ob
paviljonu. Na tvojem zimskem plašču
se sveti šest srebrnih gumbov. Resen, droben obraz
pod krzneno kapo. Roke prekrižane na hrbtu.

Izlet, pred skoraj osemdesetimi leti.
Vidim deklico, ki v sebi nosi nekaj,
česar se še ne zaveda: dekle,
mlado žensko, nevesto, mater, vse,
kar bo postala. Tako pomnožena mi vzame sapo.
In vidim nasmeh, ki ga ne boš več pokazala
do trenutka, le nekaj sekund predtem, preden boš umrla.

Prevedel Iztok Osojnik



Split

Onder water ook wel. Wij stonden in zee
in elkaars armen. Heel ver op het strand
lagen figuurtjes die er niet toe deden
omdat ze niet zagen hoe ik tussen je benen
omhoog kwam. Zachtjes, zei je, ik voel zand,
dat je me schuurt van binnen. Het zoute water

maakte je licht, ik tilde je hoog op
en liet je dalen, tilde je op, en weer. Er vaart,
zong je, een schip met acht zeilen, de rode vlag in top
en met vijftig kanonnen. Je droeg mij ook. Dan werd het koud

en dreven we weer naar de mensen. Het was in een land
waar oorlog komen zou, maar waar de talen
toen nog naar liefde klonken. Het was al avond.

We liepen langzaam naar de oude haven
die Diocletianus had gebouwd.
Zie jou en mij, zong je, water heeft ons gedragen.


ČESKY:

Split

A také pod vodou. Stáli jsme v moři
v náručí. Daleko na pláži
leží malé postavy které se o nás nezajímají
protože nevidí jak jsem povstal
mezi tvýma nohama. Jemně, řekla jsi, cítil jsem písek
kterým jsi mě škrábal hluboko uvitř. Slaná voda

způsobila že jsi byl bez tíže, vyzdvihoval jsem tě tak vysoko,
a spouštěl, a vyzvedával znovu, znovu. Pojď sem,
zpívala jsi, loď s osmi plachtami, nahoře červená vlajka
a s padesáti kanóny. Nesla jsi mě také. Pak se ochladilo

a my byli unášení zpět k lidem. Bylo to v zemi
kam příjde válka, ale kde jazyky 
stále mají zvuk lásky. Už nastal večer.

Pomalu jsme šli ke starému přístavu
na němž Dioklecián postavil svůj dům
Podívej se na sebe a na mne, ty jsi zpívala voda nás zanesla tady.

Přeložila Irena Šťastná


ENGLISH:

Split

And under water too. We stood in the sea
in each other’s arms. Far away on the beach
lay little figures that did not matter to us
because they did not see how I rose up
between your legs. Softly, you said, I feel sand,
you scratch me deep inside. The salt water

made you weightless, I lifted you so high,
and lowered you, lifted you again, again.  Here comes,
you sang, ein Schiff mit acht Segeln, the red flag in top
and mit fünfzig Kanonen. You carried me too. Then came the cold

and we drifted back to the people. It was in a land
where war would come, but where the languages
still had a sound of love. It was already evening.

Slowly we walked back to the old harbour
on which Diocletian had built his house.
See you and me, you sang, water carried us here.

Translation by Francis R. Jones

PO POLSKU:

Split

I także pod wodą. Stoimy w morzu
wzajemnie splecieni ramionami. Daleko stąd na plaży
leżą małe figurki, które nic dla nas nie znaczą,
bo nie widziały, jak urosłem
między twoimi nogami. Delikatnie, powiedziałaś, czuję piasek,
drapiesz mnie tam w środku. Słona woda

odebrała ci wagę, podniosłem cię tak wysoko,
i opuściłem, podniosłem znów, i znów. Nadchodzi,
śpiewałaś, ein Schiff mit acht Segeln, czerwona flaga na maszcie
i mit funfzig Kanonen. Ty także mnie podniosłaś. Potem przyszło zimno

i pognaliśmy w kierunku ludzi. To było w kraju
do którego nadeszła wojna, ale w którym języki
wciąż mają brzmienie miłości. Był już wieczór.

Powoli wróciliśmy do starego portu
w którym Dioklecjan zbudował swój dom.
Spójrz na nas, zaśpiewałaś, woda przyniosła nas tutaj.

Tłumaczenie: Agnieszka Będkowska-Kopczyk


V SLOVENŠČINI:

Split

Tudi pod vodo. Objeta stojiva
v morju. Zadaj na obali
ležijo majhne postave, ki nama nič ne pomenijo,
ker ne vidijo, kako sem se dvignil
med tvojimi nogami. Bodi nežen, si rekla. Čutim pesek,
praskaš me globoko v sebi. V slani

vodi si brez teže. Visoko sem te dvignil,
te spustil, te spet dvignil, vedno znova. Prihaja,
si zapela, ein Schiff mit acht Segelen, z rdečo zastavo na vrhu
in fünfzig Kanonen. Tudi ti si me odnesla. Potem se je shladilo

in vrnila sva se spet med ljudi. V deželi,
kjer bo kmalu vojna, a govorica je v sebi
še vedno nosila zven ljubezni. Zvečerilo se je.

Počasi sva se vrnila proti stari luki,
ki jo je zgradil Dioklecijan.
Glej naju, si pela, voda naju je naplavila sem.

Prevedel Iztok Osojnik



Oom J.
      Voor Willem Jan Otten

Goochelaar water. Als ik mij met het kind
erover buig, verdwijnt het, wil het beslist
de vormen hebben van mijn dragende hand, het klein gezicht
met de wijdopen ogen. Een schervengericht

van vis verbrijzelt ons tot alle kanten
op spattende splinters. Dan lucht, windveren, brandend
zonlicht weerkaatst. Spiegel water. En waar komt nu ineens
de glimlach vandaan van mijn goede oom J.,

die veertig jaar terug ’s nachts bij een voornaam café
de Amstel inliep, vermoeid hoofdschuddend omdat
hij leven zo ondraaglijk saai vond. Als van de Cheshire kat
komt zijn glimlach bovendrijven, leesbaar tot de wind
het water rimpelt. Mwâ, zegt het kind.


ENGLISH:

Uncle J.

    For Willem Jan Otten

Sorcerer water. When I bow
over it with the child, it disappears, and it insists
on taking on the forms of my carrying hands, of the small face
with eyes wide open.An ostracism

of jumping fish shatters us into shards
flying to all sides. Then sky, feathery clouds, burning
sunlight reflected. Mirror water. But from which depths
now surfaces the smile of my sad uncle J.,

who forty years ago, near a posh coffehouse,
walked into the river Amstel, tiredly shaking his head
because he found life so unspeakably boring? Like that of the Cheshire cat,
his laugh takes shape, readable till the wind
stirs the water. Bwa-pl, says the child.

Willem Jan Otten is a dutch poet who tried, in a poem,  to make a young child say ‘water’. The child happily went on saying ‘bwa-pl’.
The river Amstel has given its name to Amsterdam.

Translation by Francis R. Jones



V SLOVENŠČINI:

Stric J.
           za Willema Jan Ottena*

Čarodejna voda. Ko se z otrokom
sklanjava nad njo, se zamaje in vztrajno
pleše v oblikah mojih rok in majhnega obraza
s široko odprtimi očmi. Prestrašene


poskakujoče ribice naju razbijejo na koščke,
ki se razprše na vse strani. Med odseve neba, puhastih oblakov
in sončnih lis. Vodno ogledalo. Iz globin
se na površju nenadoma prikaže žalostni nasmeh strica J.,

ki je štirideset let pred tem pred ugledno kavarno
odkorakal v reko Amstel,** utrujeno odkimavajoč z glavo,
ker se mu je življenje zdelo neizrekljivo dolgočasno. Kakor glas cheshirske mačke
se je oglasil njegov smeh, dokler veter spet
ne razprši vodne površine. V'la, se oglasi otrok.

Prevedel Iztok Osojnik

      * Willem van Otten je nizozemski pesnik, ki je v pesmi poskušal majhnega otroka pripraviti do tega, da bi rekel besedo »voda«. Otrok pa je veselo kar naprej ponavljal »v'la«
      ** Reka Amstel teče skozi Amsterdam.
   


Stad

Achter de stad die je ziet
elke dag, de zo kleurrijke, vrije,
zo klatergouden, ligt altijd de grijze
andere stad. In verglaasd zwartwit

beelden ervan op je netvlies
als je maar kijken wil:
schokkerig bewogen of stil,
verbleekte foto of film. Je weet
niet eens of ze uit jouw ziel,

ook genoemd herinnering, komen
of uit iedereens angstdromen,
vergaard in duizenden boeken,
in museumzalen vol pijn, in hoeken
van zolders die je liever mijdt

om hun geur van afwezige mensen,
van kou en van as. Maar altijd
zijn ze daar op de achtergrond,
de beelden van de stad die dit was,
dezelfde als nu en toch niet.

Zodat je soms middenin een lach
in een zacht plantsoen, en hoerig lied
op een gracht ineens stilvallen moet
omdat er een donkere stoet
je gedachten binnen trekt, dwars
door je lustige leven heen –

en ontelbare stemmen even
hevig in je hoofd spreken
tegen het groot vergeten.


ITALIANO:

Città

Dietro alla città che vedi
ogni giorno, così colorato, libera,
ornata, c’è sempre un’altra città
grigia. Sono in bianco e nero sgranate

le immaggini sulla tua retina
se solo vuoi guardare:
mossa, immobile, scolorita
foto o film. Tu non sai
neanche se vengono dalla tua

anima, puoi anche chiamarla memoria,
o dagli incubi di tutti,
accumulati in migliaia di libri,
in sale di musei piene di dolore, in angoli
di soffitte che preferisci evitare

per il loro odore di gente assente,
di freddo e cenere. Ma sempre
sono là sullo sfondo,
le immagini della città che era,
la stessa di adesso, ma nemmeno.

Così tu ogni tanto nel mezzo di una risata
in un tenero parco, di un canto provocante
su un canale, d’un colpo devi bloccarti
perché un scuro corteo
fa ingresso nei pensieri
attraversando la tua vita gaia.
E innumerevoli voci parlano forte
per un attimo nella tua testa
contro il grande dimenticare.

Traduzione da Paola Malavasi

Literarno društvo IA

8. pesniškoprevajalska delavnica Zlati čoln 2010

8. mednarodna pesniškoprevajalska delavnica Zlati čoln

"SAVE LEAD-POISONED CHILDREN OF KOSOVO"
Peticijo lahko podpišete tukaj

FILM BOJANA BRECLJA: Golden Boat 2010 from Bojan Brecelj on Vimeo.

ODMEVNOST DELAVNICE V MEDIJIH na spletu

Dnevnik, 18. 9. 2010

Primorske novice, 16. 9. 2010

Večer, 27. 9. 2010

La poesia e lo spirito, 28. 9. 2010

Tvar, 21. 10. 2010

Portal české literatury, 8. 11. 2010

Czech literature portal, 1. 12. 2010

 

PROGRAM

Nedelja, 12. september
19.00 – pozdravna večerja

Ponedeljek, 13. september
9.30 – začetek delavnice
13.00 – kosilo
19.30 – večerja

Torek, 14. september
9.30 – delovni sestanek
13.00 – kosilo
14.30 – obisk jame
19.30 – večerja

Sreda, 15. september
9.30 – delovni sestanek
13.00 – kosilo
15.00 – izlet po okolici
19.30 – večerja

Četrtek, 16. september
9.30 – delovni sestanek
13.00 – kosilo
18.30 – večerja
20.00 – branje v Škocjanu

Petek, 17. september
9.30 – delovni sestanek
12.30 – kosilo
14.00 – odhod v Ljubljano
19.00 – branje v Cankarjevem domu

Sobota, 18. september
9.30 – pogovor o prevajanju
13.00 – kosilo
15.00 – obisk Tomaja
19.00 – večerja

Nedelja, 19. september
odhod po zajtrku

Vsi programi so javni. Vstop je prost.

***

Kandidat za Nobelovo nagrado Paul Polansky, vodilni nizozemski pesnik Willem van Toorn, legenda hrvaške rokovske in gledališke scene Tahir Mujičić, vodilna finska mednarodna borka za pravice žensk Vilja-Tuulia Huotarinen, mednarodno uveljavljena poljska slovenistka Agnieszka Będkowska-Kopczyk, edini slovenski postmodernist in sonetist Milan Jesih, pesnik in organizator literarnega dogajanja v južni Angliji John Davies, irski pesnik Knute Skinner, vodilni italijanski pesnik srednje generacije Roberto Nassi, italijanska naveza, ki pomeni novo obliko sodelovanja z našimi zahodnimi sosedi v okviru skupnosti Alpe-Jadran, nova generacija slovenskih pesnic (Radharani Pernarčič, Tina Kozin, Tatjana Jamnik), Slovanski most, nadaljevanje programov iz prejšnjih let v okviru Foruma slovanskih kultur (Irena Šťastná, Michał Kopczyk), zahodnoevropski, srednjeevropski, slovanski trikotnik, povezovanje manjših in večjih evropskih literatur na vzhodu in zahodu, soorganiziranje festivalov, simpozijev, srečanj, delavnic in oblikovanje sodobnega literarnega vozlišča v Škocjanu in mednarodnega uveljavljanja poezije v izvirnikih in prevodih. Po uspešni uveljavitvi Kosovela v Veliki Britaniji in ZDA bosta kmalu sledila nova monografija v poljskem jeziku in mednarodno uveljavljanje novega vala slovenskih klasikov (Cankar, Strniša, Detela).  

Zlati Čoln 2010